Twee weken vrijwilligerswerk in Oeganda: meer dan alleen behandelen

Afgelopen jaar kreeg Lisanne Schoots de mogelijkheid om twee weken vrijwilligerswerk te doen in Oeganda. Regelmatig krijgt ze er vragen over: “Waarom Afrika?”, “Hoe regel je dat?” en “Heeft zo’n kort verblijf eigenlijk wel blijvende impact?” Ze doet haar verhaal.

Mijn reis kwam tot stand via stichting HUG, die al jarenlang actief is in Oeganda. Juist die langdurige betrokkenheid sprak mij aan. Het ging niet om een eenmalig be­zoek, maar om een project dat jaarlijks terugkeert en samenwerkt met lokale gemeenschappen. Voor mijn werk in Nederland heb ik verlof opgenomen en de reis groten­deels zelf gefinancierd, aangevuld met ondersteuning vanuit de stichting.

De eerste week stond volledig in het teken van preven­tie. We bezochten scholen waar we poetslessen gaven aan kinderen en jongeren van vier tot achttien jaar. Om­dat de stichting ieder jaar terugkomt in hetzelfde gebied, kenden veel kinderen het poetslied al. Dat maakte direct duidelijk dat voorlichting geen eenmalige activiteit is, maar onderdeel van een langer traject. De betrokken­heid van de kinderen was indrukwekkend. Ze deden enthousiast mee, stelden vragen en wilden graag laten zien wat ze hadden geleerd.

Tegelijkertijd roept dit een belangrijke vraag op: is het niet waardevoller om lokale mensen op te leiden dan om zelf voorlichting te geven? Het antwoord is wat mij betreft ja. Een duurzaam project richt zich daarom niet alleen op directe zorg, maar ook op kennisoverdracht. Lokale leer­krachten en zorgverleners spelen daarin een cruciale rol. Zij zijn het hele jaar aanwezig en kunnen het verschil blijven maken.