Er zijn van die dagen dat ik na de zoveelste afspraak van de dag even ga zitten en diep ademhaal. De dag was druk, mijn hoofd nog vol van alle gesprekken en tóch voel ik die voldoening. Waarom? Omdat ik weet dat ons vak ertoe doet en de gesprekken die ik heb gevoerd uiteindelijk bijdragen aan het grotere geheel. Mondgezondheid is nooit slechts ‘geen tandsteen’; het is welzijn, zelfvertrouwen en gezondheid in de breedste zin van het woord. Iedere keer dat een patiënt zonder angst binnenkomt, iedere keer dat iemand vertelt eindelijk pijnvrij te kunnen eten – dáár doen we het voor. Die bevlogenheid draag ik niet in mijn eentje. Ons vak bestaat uit duizenden professionals die zich iedere dag opnieuw inzetten. Maar het is ook een vak dat onder druk kan staan: veranderende posities, discussies over tarieven, nieuwe wetgeving. Wie daarin alleen staat, kan het gevoel krijgen dat hij het wiel telkens opnieuw moet uitvinden. Precies daar komt de kracht van de beroepsvereniging om de hoek kijken.
Toen ik ooit lid werd van NVM-mondhygiënisten dacht ik vooral aan praktische voordelen: nascholing (destijds nog), een ledenmagazine, korting op congressen. Maar gaandeweg ontdekte ik dat het veel meer is. Het is een vangnet en een platform. Het is een groep gelijkgestemden die dezelfde passie delen, maar ook dezelfde uitdagingen. Tijdens bijeenkomsten merk ik telkens weer hoe waardevol het is om vrijuit ervaringen te delen: een tip over een nieuw instrument, een discussie over patiëntencommunicatie, steun bij ingewikkelde casuïstiek en uitdagingen rondom machtigingen.
Je hebt geen toegang tot dit artikel.
Je kunt dit artikel momenteel niet lezen, omdat je niet bent ingelogd op deze website, NTvM Online.
Ben je lid van NVM-mondhygiënisten of heb je een abonnement op het NTvM? Log dan hieronder in.
