Vandaag komen ze opeens weer met z’n tweeën. Vroeger kwam zijn vrouw altijd mee. Hij was zó bang voor de behandeling, dat hij de steun van ‘zijn Marga’ echt nodig had. Ze zat dan alleen maar in de stoel in het hoekje, haar voortdurende gebabbel hielp hem door de behandeling heen. Er was sprake van een forse gingivitis met supragingivaal tandsteen. Jarenlang ‘liep’ hij bij de mondhygiënist van zijn tandarts, maar dat bleek geen succes. De tandarts adviseerde een andere mondhygiënist en zo kwam hij bij mij terecht. Bibberend, met bange ogen en wiebelende voeten zat hij die allereerste keer in mijn stoel. Nu, vijftien jaar later, nog precies zo. Maar we hadden meteen een klik. Een blik was genoeg. Ik vind hem een bijzondere man: hij vertelt mooie levensverhalen en heeft een interessante kijk op dingen, vaak net anders dan je verwacht. Zijn uitspraak “Ik hou niet van de bomen, want dan zie ik niet wat de dag brengt”, vind ik prachtig. Ik hou wel van bomen, maar ik snap de clou. Harrie en ik liggen elkaar wel, ondanks zijn angst.
Je hebt geen toegang tot dit artikel.
Je kunt dit artikel momenteel niet lezen, omdat je niet bent ingelogd op deze website, NTvM Online.
Ben je lid van NVM-mondhygiënisten of heb je een abonnement op het NTvM? Log dan hieronder in.
