We kijken terug op wat er het afgelopen halfjaar allemaal is gebeurd. “Ik eet glutenvrij en heb daarom van die harde crackers. Ik denk dat daardoor een irritatie bij het tandvlees is ontstaan,” zegt ze. Ik kijk naar de parodontiumstatus en zie dat de 27 mesiaal ooit een pocket van 10 mm had. Had, want inmiddels is die molaar verwijderd. Helaas met veel problemen nadien: mijn patiënte heeft in korte tijd meerdere bisfosfonaat-infusen gekregen, wat waarschijnlijk heeft geleid tot de slechte wondgenezing en de necrose in het wondgebied. Na veel bezoekjes aan de kaakchirurg, diverse operaties en antibioticakuren is de wond nu eindelijk dicht. Eind goed, al goed, zou je denken.
Maar helaas: ze heeft nog minstens vier molaren die al sinds begin 2000 zwak zijn. Al jaren geef ik aan dat het zo niet goed gaat, maar zij wil heel veel niet. Geen statussen, geen verwijzingen, geen plakkleurtest, geen parodontoloog. Wat ze wél wil, is één keer per half jaar een ‘gebitsreiniging’. In de beginjaren hadden alle elementen diepe pockets. Opmerkelijk genoeg werden die pockets minder diep na een reeks zware, langdurige antibioticakuren die ze kreeg tijdens een ernstige infectie in Azië, waar ze lange tijd op de IC lag.
Je hebt geen toegang tot dit artikel.
Je kunt dit artikel momenteel niet lezen, omdat je niet bent ingelogd op deze website, NTvM Online.
Ben je lid van NVM-mondhygiënisten of heb je een abonnement op het NTvM? Log dan hieronder in.
