Wie heeft de broek aan?

“Vier diazepam heeft de tandarts voorgeschreven aan hem”, vertelt de secretaresse, dus vier afspraken zijn in elk geval mogelijk’. Het betreft Harm, midden dertig, werkt in de ICT en doods- en doodsbang voor alles en iedereen die zich bezighoudt met de mond. “Zijn vrouw Inez komt mee”, vult de secretaresse aan. “Zij ‘moet’ trouwens ook naar de mondhygiënist van de tandarts dus ook voor haar staat een intake bij jou in de agenda,” glimlacht ze. Ze vult nog aan dat ook Inez geen held is. Het is duidelijk, ik mag aan de bak. Zoals altijd, ben ik nieuwsgierig en heb ik er zin in.

Ze komen inderdaad met z’n tweeën, Harm zwetend en bleek. Inez blijft op afstand, wel houdt ze alles heel goed in de gaten, over een paar weken mag zij tenslotte ook in de stoel. Even zien wat het wordt; zie ik haar denken. Ondanks zijn jonge leeftijd, hij is 34, zie ik dat er al een aantal elementen verloren zijn gegaan, PPS 3, mobiliteit en, ik kan het niet anders zeggen, bakken en bakken tandsteen. Overal aanslag. Zijn boven- en onderfront zijn totaal bruin, van het roken, waar hij al jaren geleden mee is gestopt. De diazepam doet goed zijn werk, Harm ligt versuft in de stoel en is blij dat Inez meedenkt en helpt. Ik stel, na een uitgebreide uitleg over de situatie, ondanks de ernstige parodontitis, een wat onorthodox behandeltraject voor. Laten we eerst maar eens wennen aan elkaar. Laten we eerst een paar afspraken in plannen om alles supragingivaal te reinigen en samen zijn zelfzorg te verbeteren. Dan kijken we later wel verder. Hij zucht opgelucht. Hij blikt naar Inez, die knikt. “Vind je het een goed plan?”, vraagt hij aan haar. Zij knikt opnieuw en vraagt gelijk naar de kosten. De offerte is fors. Ik verwacht zeker drie of vier uur nodig te hebben. Opnieuw kijkt hij naar haar. Ze vraagt of ze korting kan krijgen als ze alles contant betaalt. Ik stel haar duidelijk teleur met mijn nee.