Zeuren

Haar grote liefde heet Herman. Veel ge­sprekken gaan over hem: hoe trouw hij is, hoe waaks en hoe veilig zij zich bij hem voelt. Herman kwam ooit in het asiel te­recht waar zij werkt en het was liefde op het eerste gezicht tussen Marga en deze stoere herder. Een twee-eenheid. Soms mocht hij mee naar haar werk, vaker wachtte hij thuis geduldig achter de deur, tot zij weer binnenkwam.

Lang woonde de moeder van Marga bij hen in huis. Toen zij een paar jaar geleden overleed, bleven Marga en Herman sa­men achter. “Herman mist mijn moeder ook”, zei ze destijds stellig. “We gaan soms samen op mijn moeders bed liggen, even de geur ruiken. Dan legt Herman zijn kop op mijn been en weet ik dat hij haar ook mist en troost zoekt.” Bij elke nazorgaf­spraak vertelde ze over hem. Ze werkt zich te pletter in het asiel, vol liefde en daad­kracht, maar met veel lange dagen en we­ken. Hoe fijn is het dan om te weten dat er thuis iemand op je wacht en hoeveel blijd­schap loskomt bij die eerste knuffel?